قطاري كه به مقصد خدا مي رفت. لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد و پيامبر رو به جهان كرد و گفت: مقصد ما خداست. كيست كه با ما سفر كند؟ كيست كه رنج و عشق را تواماً بخواهد؟ كيست كه باور كند دنيا ایستگاهي است تنها براي گذشتن؟

قرن ها گذشت و از بيشمار آدميان جز اندكي بر آن قطار سوار نشدند.

ازجهان تا خدا هزار ايستگاه بود. در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد. كسي كم مي شد. قطار    مي گذشت و سبك مي شد. زيرا سبكي قانون راه خداست.

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت به ايستگاه بهشت رسيد. پيامبر گفت: اينجا بهشت است. مسافران بهشتي پياده شوند. اما اينجا ایستگاه آخر نيست!!!.

مسافراني كه پياده شدند بهشتي شدند. اما اندكي باز هم ماندند. قطار دوباره به راه افتاد و بهشت جا ماند. آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت: درود بر شما! راز من همين بود. آنكه مرا       مي خواهد در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد.

و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید. دیگر نه قطاری بود و نه مسافری!

تو نمی فهمی اندوه مرا . . .

چه بگویم به تو ای رفته ز دست . . .

شدم از مستی چشمان تو مست . . .

شده ام سنگ پرست . . .

مرگ بر آنکه دلش را به دل سنگ تو بست.

                                                                               این شعر رو یکی از دوستان لطف کردن و در قسمت نظرات برام نوشتن

برو

   مطمئن باش و برو . . .

          ضربه ات کاری بود . . .

                    دل من سخت ‏شکست . . .

                               و چه زشت . . .

                                        به منو سادگی ام خندیدی . . .

   به ‏من و... عشقی پاک، که پر از یاد تو بود . . .

                      و خیالم می گفت : تا ابد ‏مال تو بود . . .

                                                            تو بـرو . . .

برو تا راحت تر، ‏تکه های دل خود را آرام، سر هم بند زنم.

شاید آن لحظه که سهراب نوشت:

((تا شقایق هست زندگی باید کرد))

فارغ از یاد گل نرگس بود.

شاید باید این طور نوشت:

هر گلی هم باشی، چه شقایق، چه گل پیچک، چه یاس!!! زندگی اجبار است،

لاجرم باید زیست!!!.

حتما برات پیش اومده وقتی داری به آسمون نگاه می کنی

      یکی ازت بپرسه:   

      دوست داری کدوم ستاره مال تو باشه؟
       یا ازت بپرسه : 

       داری به کدوم ستاره نگاه می کنی؟
        اکثر آدما می گن:

        دارم به پر نور ترین ستاره نگاه می کنم.

ولی یادت باشه، اونی که از همه پرنورتره، علاوه بر تو، چشم خیلیای دیگه دنبالشه.

پس به ستاره ای خیره شو که حتی اگه کم نوره، ولی مطمئنی، جز تو هیچکس دیگه بهش چشم ندوخته.

همه می پرسند؛

            چیست در زمزمه مبهم آب؟

                    چیست در همهمه دلکش برگ؟

                            چیست در بازی آن ابر سپید؟ روی این آبی آرام بلند،

                                                                که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال.

             چیست در خلوت خاموش کبوترها؟

                    چیست در کوشش بی حاصل موج؟

                           چیست در خنده جام؟ که تو چندین ساعت،

                                                      مات و مبهوت به آن می نگری.

نه به آب، نه به ابر، نه به برگ، نه به این آبی آرام بلند،

نه به این خلوت خاموش کبوترها، نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

                                                                           من به این جمله نمی اندیشم؛

من مناجات درختان را هنگام سحر

               رقص عطر گل یخ را با باد

                       نفس پاک شقایق را با باد

                           همه را می شنوم، می بینم؛

                                                                          من به این جمله نمی اندیشم؛

به تو می اندیشم، ای سراپا همه خوبی، همه پاکی . . .

                                                                           تک و تنها به تو می اندیشم؛

همه وقت، همه جا، من به هر حال که باشم

                                                                          به تو می اندیشم؛

تو بدان این را، تنها تو بدان؛

                        تو بیــا،

                        تو بمان با من، تنها تو بمان،

                                                    جای مهتاب به تاریکی شبها تو بخند،

اینک این من . . . که به پای تو در افتادم باز،

                                                     ریسمانی کن از آن مود دراز، تو بگیر،

                                                                                   تو ببند.

                                     در رگ ساغر هستی تو بجوش،

                                        من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست

                                                           آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش.

دلم تنگ است . . .        دلم تنگ است،

                         دلم اندازه حجم قفس تنگ است،

                 سکوت از کوچه لبریز است،

                                                 صدایم خیس و بارانی است

                                                  نمی دانم چرا در قلب، من پاییز طولانی است؟...! 

ببين ببين، اين گريۀ یه مرد

مردی که گريه هاش، ظهورِ درد

ببين ببين، اين آخرين صدایِ اين بی صدایِ شبخونِ (شب خوان) کوچه گرد

قلبِ پاييزیِ من، باغِ دلواپسیِ، خوندنم ترانه نيست، هق هقِ بی کَسيِه

شبِ من با سفرِ تو، شبِ بی دادُ و عذابِ

تو نباشی موندنِ من، مثلِ پروازِ تو خوابِ

مرگِ غرورم رو ببين، زوالِ غمگينِ شعرُ و شکوفهُ و نورِ

زوالِ قلبم رو ببين، تنها تو می بينی چشمِ شبُ و زمين، کورِ

تو نباشی، کی با اشکم، فالِ خوبُ و بد بگيرِ

کی من رو، از سايه هایِ اين شبِ ممتد بگيرِ

بی تو، با اين در به در،  هق هقِ شب گريه هاست

مردِ غمگينِ صدا، بی تو مردِ بی صداست

ببین ببین، این گریۀ یه مردِ

ما اجنبی ز قاعده کار عالمیم

           دیوانه گرد کوچه و بازار عالمیم

                    ما مردمان خانه به دوشیم و خوش نشین

                                              نی ، زان گروه خانه نگهدار عالمیم

- گاه با خود می اندیشم؛

          خبر مرگ مرا، با تو چه کس می گوید؟

    آن زمان که خبر مرگ مرا

                         از کسی می شنوی، روی تو را

                                                      کاشکی می دیدم،

                  شانه بالا زدنت را

                        - بی قید

                                   و تکان دادن دستت که،

                                          - عجب عاقبت مرد؟

- افسوس!

- کاشکی می دیدم...

من به خود می گویم

                         چه کسی باور کرد:

                                    "جنگل جان مرا

                                            آتش عشق تو خاکستر کرد؟"

در دنیا مردمانی چنان گرسنه هستند، که خدا را جز به صورت نان، نمی بینند.

و یدع الانسان بالشر دعاءه بالخیر و کان الانسان عجولا

و انسان برای شر خود دعا می کند و خدا برای او خیر می خواهد و انسان بسیار عجول است .

دخترك روي ديـوار با مـداد سيـاه تصـوير كودكي رو مـي كشيـد كه بين پدر و مـادر مرحومش ايستاده و

دستهاشـون رو محكم در دست خـود گرفتـه بود. كودك شبيه خودش بود، با گيسهايي بافته و اندام لاغر و

تكيده. ناگهان سيلي محكمي به صورتش خورد "دختره احمق! بازم ديوارها رو خط خطي كردي؟ اون مامان

گور به گور شدت يادت نداده روي ديوار نقاشي نكشي؟"

                                                                   واقا چرا آدمها اینقدر...؟ چرا؟

کسی مرا نساخت، خدا ساخت...

        نه آنگونه که کسی می خواست، که من کسی نداشتم

                                        او بود که مرا ساخت، آنگونه که خود می خواست

                 وقتی خواستند کار دل را در سینه ام آغاز کنند،

                                         کسی نبود که از خزانه دلها بهترین را برگزیند

                                                                               تنها بودم ... چون اکنون ...